آدم یک لاقبا را این کارها نیامده. این یک ضرب المثل قدیمی و حتی جدید نیست، ولی از زمان اشک دوم تا به حال بر همین منوال بوده است که کسی که پول و پله ای ندارد یا دستش به جایی بند نیست، نباید پایش را از گلیمش درازتر کند. این است که وقتی با جیب خالی و پدرِ ناگل آقا، آدم بخواهد سایت طنز راه بیندازد عاقبت همین می شود که هرکاری که یک ماهه قرار بوده پیش برود به یک سال هم پیش نمی رود.
ولی چه باک؟ مرد آنست که هراسان نشود، اگر هم شد به رو نیاورد و از رو نرود. اینست که آهسته و پیوسته، با مهری که به دل نشسته پیش می رویم و در اولین گام برای تبدیل آی طنز، به یک سایت کاردرست، زنده و پویای طنز، بخش پرونده ویژه را راه می اندازیم.
قبل از اینکه هول شوید هم عرض شود که این "پرونده ویژه" از آن "پرونده ویژه ها" نیست. چیزیست در مایه "استقبال" که قدیم ها زیاد می کردند. مثلا یکی شعری می گفت و دیگران استقبال می کردند و در جواب یا در وزن آن اشعاری می سرودند. مثلا برخی از بهترین اشعار شاهزاده جلال الممالک یا همان ایرج میرزای خودمان همین طوری بوجود آمده اند.
شما می توانید "استقبال" را "کل انداختن" هم تلفظ کنید. فرقی نمی کند. مهم اینست که مشارکت کنید. اول در انتخابات که تکلیف محسوب می شود و بعد هم در پرونده ویژه آی طنز که مشق شب هم محسوب نمی شود، اما ثواب دارد به هر حال.
راستش من خودم هم تازه رسیده ام و نمی دانم جریان دقیقا از چه قرار است، ولی عکسی، شعری، موضوع روزی، داستان نیمه ای (البته نه از آن نیمه ها) را هر بار یکی از دوستان طنزپرداز در این جا مطرح می کند و دیگران یا در وبلاگشان درباره آن می نویسند و یا همین جا در بخش کامنتها. آن وقت تا پرونده بعدی، این مطالب و نظرات در اینجا جمع می شوند، تا ملت بخوانند و مستیض بشوند و ای بسا به حول قوه الهی لبخندی هم گوشه لبانشان ظاهر شود.
راستی پرونده اول را چطور باز کنیم به نظر شما؟