آن چه در زير مي آيد گزيده اي از دفتر خاطرات خصوصي و محرمانه ي وودي آلن است كه پس از مرگش و يا بعد از فوتش منتشر خواهد شد - حالا هر كدام زودتر پيش بيايد.

جرايد: تعداد زيادي از اقشار آسيب پذير و حقوق بگير در خوشۀ سه قرار گرفتند

یك‌شنبه 19 مهر 1360 ...ظهر كه از خواب پا شدم، رفتم به دفتر كارم. ناهار كباب تیهو و بوقلمون و خاویار و آلورا و آناناس و سوپ لابستر داشتم. تلفنی با خانه صحبت كردم. معلوم شد، عفت هم برگشته. خیلی اصرار داشت كه تا شب جامعه را با شدت هرچه تمام‌تر به آشوب بكشیم و زودتر انقلاب را به باد بدهیم. هرقدر اصرار كردم نپذیرفت. نگرانم. الان وقتش نیست. فائزه و فاطمه هم مثل ایشان به شدت مصرند به این ماجرا. داشتم دسر می‌خوردم كه آقای علی‌اكبر ناطق‌نوری آمد. ناراحت بود. گفت: «اكبر كارها عقب است. چرا نمی‌آیی زودتر همه ثروت‌های ملی را چپاول كنیم و مملكت را به یغما ببریم.» هرچه گفتم من الان درگیر خیانت به رزمندگان اسلام هستم و گرفتار پیروز كردن باطل بر حق هستم، چون به صدام‌یزد كافر قول داده‌ام به خرجش نرفت. دست آخر رضایت دادم كه او هم بیاید با حسن روحانی خیانت كند به اساس انقلاب و در عوض پروژه چپاول ثروت‌های مملكت را هم بسپاریم به بچه‌های دو خانواده. اندكی دل‌چركین شد ولی به‌هرحال پذیرفت و رفت. بعد از ظهر داشتم نقشه رابطه با آمریكا را می‌كشیدم كه آقای خاتمی آمد. بچه‌های دفتر گفتند آقای خاتمی آمده. آمد توی دفتر، خشكم زد. امان از دست گیج‌بازی‌های بچه‌های دفتر. فكر كردم سیدمحمد خاتمی آمده،‌ نگو سیداحمد خاتمی آمده بود. پنج‌ دقیقه بیشتر نماند. دعوایمان شد، ناسزا گفتیم به هم. چایی نخورده رفت. در دفتر را خیلی محكم به هم زد. آقای محسن رضایی از قرارگاه زنگ زد برای كسب تكلیف، گفتم همین روند خیانت خوب است،‌ آن را پی‌بگیرید. بعد اخوی محمد آمد. بحمدالله دستش در خیانت و چپاول خوب راه افتاده، مهدی و محسن را به او سپردم تا آموزششان بدهد. با برادران لاریجانی قرار داشتم. رفته بودند اسكی نیامدند. ...نزدیك غروب خیلی درگیری داشتم. برادران مؤمن و مسلمان و مبارزان واقعی و صاحبان اصلی انقلاب آمدند. برادر سیدمجتبی هاشمی‌ثمره، برادر صادق محصولی،‌ برادر محمد علی‌آبادی، برادر مهدی كلهر و برادر حمید روحانی. یك اسلام‌شناس برجسته هم همراهشان بود به نام اسفندیار رحیم‌مشایی كه انصافاً هم وارد بود. به نمایندگی از برادر دیگری آمده بودند. فقط همین جمع هستند كه فهمیده‌اند من مسائلی را به امام تحمیل كرده‌ام و دارم جام زهر دست ایشان می‌دهم. از طرفی چون همه بار انقلاب بر دوش این جماعت است، نمی‌توانم هیچ چیزی به آنها بگویم. نمی‌دانم كی از همه اسناد یك كپی هم داده به این برادران. خلاصه حسابی سرم داد‌وبیداد كردند و گفتند كه همه مدارك را هم دارند. حتی فهمیده‌اند كه می‌خواهم جامعه را به آشوب بكشانم و انقلاب را به باد بدهم. از طرفی همه بار جنگ هم بر دوش این برادران است و همه هم این را می‌دانند. لذا نمی‌توانم هیچ كاری بكنم. شب آنقدر از دستشان گریه كردم كه نماز صبحم قضا شد. خدا مرا ببخشد. اكبر ص 323 (كتاب عبور از بحران، چاپ جدید با ویرایش خیلی جدید)