از آنجا که کلمهی بله نقش بسیار حیاتی در زندگی آدمیان دارد، برایش دستورالعملهای مختلفی هم تدوین شدهاست. این هم یکی دیگر از همان دستورالعملها میباشد.
عروس عادی: با اجازه بزرگترها، بله.
ایشون اصولا مثل بچه ی آدم بله رو میگه و قال قضیه رو میکنه.
عروس لوس: ... بـــ .... ـعـ... ـلـ ... ـه...
عروس زیادی مؤدب: با اجازه پدرم، مادرم، برادرم، خواهرم، دایی جون، عمه جون، زن
عمو کوچیکه، نوه خاله عمه شکوه، اشکان کوچولو، مرحوم زن آقاجان بزرگه،
قدسیخانومجون...(عروس خانوم آخر هم یادش میره بگه بله، واسه همین دوباره
از اول شروع میکنه به اجازه گرفتن)
عروس خارجرفته: با پرمیشن گریتترهای فمیلی ...
عروس خجالتی: اوهوم.
عروس پاچه ورمالیده: به کوری چشم پدر شوهر و مادر شوهر و همه فک و فامیل این
بزغاله(اشاره به داماد)، آره!
عروس هنرمند: با اجازه تمامی اساتیدم، استاد رخشان بنی اعتماد، استاد مسعود
کیمیایی، استاد رفیعی، مرحوم نعمت ا... گرجی، شیرعلی قصاب هنرمند، روح پر فتوح مرحومه مغفوره مرلین مونرو، مرحوم مارلین دیتریش، مرحوم مغفور گری گوری پک و...، آری! میپذیرم که به پای این اتللوی خبیث بسوزم چو پروانه بر سر آتش.
عروس داش مشدی: با اجزه بروبچ، ما که پایهایم!

