عبدالقادر بلوچ*:
مانا نیستانی کاریکاتوریستی است که از همان آغاز، تفاوت در کارش مشهود بود. میل او به کارتونهای دنباله دار و روایت گونه است و به نوعی از ابتدای کار تا حالا که برنده جایزه شجاعت شده همین مسیر را ادامه داده و اتفاقاً در کارش موفق هم بوده.
با اینکه او در کارهای روزانه ای برای روزنامه ها هم توانسته بود طرح های موفقی ارائه دهد اما کاریکاتوری به نام سوسک که از این هنرمند درهفته نامه «ایران جمعه» منتشر شد به اعتراضات گسترده ای منتهی شد. در برخورد با آن کاریکاتور دو نظریه وجود داشت. گروهی بر این باور بودند که اساسأ بار توهینی ای در آن کاریکاتور وجود نداشته است؛ اما عده ای بر وجود نگاهی تبعیض گرایانه و بد و مخرب در آن کاریکاتور پافشاری داشتند. مانا نیستانی در ارتباط با آن کاریکاتور دوماه به زندان افتاد و تقریباً همین ماجرا باعث گردید که او ایران را ترک کند. با توضیحات بعدی خود مانا نیستانی و نگاهی بر کارهای قبلی و بعدی اش کاملاً می شود پی برد که این هنرمند جوان نگاهی نژاد پرستانه ندارد اما واقعیت اینجاست که طنز به خاطر برد وسیعی اجتماعی با اینکه می تواند هنرمند را به سرعت به شهرت و احترام اجتماعی برساند به همان سرعت می تواند تبدیل بشود به شمشیری علیه او.
مانا نیستانی در پیام اش هنگام دریافت جایزه؛ جایزه را متعلق به همه اقوام ایرانی دانسته و همه اقلیت ها را که برای دفاع از حقوقشان مبارزه می کنند و در رنجند در افتخار به دست آورده سهیم دانسته. وقتی یک هنرمندی از چنین موقعیتی حد اکثر استفاده را می کند تا به خاطر ایجاد ناراحتی از گروهی از هموطنان اش به خاطر به کار بردن نا آگاهانه یک واژه عذر خواهی کند و اطمینان میدهد که قصد تخریب و ناراحت کردن در کارش نبوده باید تشویق و حمایت شود تا با کارهای بعدی خود افتخارات بیشتری نصیبمان کند.
--------------
* طنزنویس و فعال حقوق اقلیتهای قومی