آرش آبادپور (کمانگیر):
مانا سرباز است. از این بابت مانا نیکان نیست. نیکان بین دو جبهه روی تیغ راه می رود و از هر دو طرف توبیخ می شود. این اواخر کارتون های نیکان را این طرف و آن طرف برای ریختن پته ی سبزها روی آب هوا کرده اند. اینطور که نگاه کنیم مانا بیشتر شبیه مازیار است.
دقت کرده ام که واکنش معمول ِ من به کارتون های مانا و مازیار هم به هم بی شباهت نیستند. من معمولا با دیدن کارتون های مانا می گویم «آهان!». معمولا بعد از چند دقیقه زل زدن به کارتون های مازیار من می گویم «هان؟». این یک الف اضافی را می شود به این ربط داد که من نزدیک یکسال است که همیشه یک دستبند سبز همراه داشته ام و اینکه چند هفته یکبار یک پست سبز می نویسم. اما فقط مساله این نیست. زیاد شده است که کارتون های مازیار را گرفته ام جلوی چشم کسی و پرسیده ام «این یعنی چی؟»، و معمولا جواب این بوده که «تو چرا این تو دنبال چیزی می گردی؟». مانا اما تفسیر نمی خواهد. می شود مخالفش باشی، اما چیز واضحی درش هست که ازش سر در می آوری و بعد مخالفش می شوی.
مانا از آن آدمهایی است که جای خودش نشسته و کارش را می کند. مانا یکی از خودمان است که چیزی را که باید در ده پاراگراف هی دورش بچرخیم در یک کارتون ِ پنج قسمتی می کشد. مانا لزوما منصف نیست، مثل نیکان هم دغدغه ی گذشته و آینده و اینکه چه کسی قبلا چه کاری کرده است را ندارد. مانا کاریکاتوریست قضیه ی سبز است. این که این «قضیه» دقیقا چه است را خیلی نمی شود دقیق گفت، اما هر چه که هست، مانا عضو افتخاری خانواده ی سبز است.
/>
-----------
---------