بزرگترین ضربه ای که می شد به فیمینیست‌های ایرانی زد به کف با کفایت دکتر احمدی‌نژاد و با وزیر کردن دکتر مرضیه وحید دستجردی زده شد. معنای این سخن حکیمانه من را آیندگان بهتر خواهند فهمید. اما برای امروز می‌پردازیم به این سخن حکیمانه و متخصصانه خانم وزیر بهداشت که اعلام کرده است "در نشست مشترکی که سه هفته پیش بین این وزارتخانه و وزارت اطلاعات برگزار شده مضر بودن پارازیت‌های ماهواره‌ای به اثبات نرسیده است و زیان‌بار بودن این پارازیت‌ها نیازمند اثبات است".
خانم دکتر حتی به خبرنگاران حجت دندانشکنی هم ارائه کرده و گفته است: «ممكن است شما دیابت بگیرید و بگویند بر اثر پارازیت‌ها بوده است آیا باید این را پذیرفت؟باید حتما ادعای گفته شده مستند به اطلاعات علمی شود و آن وقت وزارت بهداشت مسئول بررسی آن می‌شود.» که البته در آن ابهام کوچکی هم وجود دارد چون مشخص نیست اگر برای مواردی که با سلامت عموم مردم مرتبط است قرار باشد ما مستندات علمی تهیه کنیم پس وزارت بهداشت چه وظیفه‌ای دارد.
یعنی تمام این تپش قلب‌ها، استرس‌ها و سوهاضمه‌های ویران‌کننده‌ای که اکثر شهروندان مقیم در شهرهای بزرگ در این شش ماه از ازدیاد آنها شکایت می‌کنند؛ کافی نیست تا این وزارتخانه تیمی را مامور بررسی اثرات پارازیت‌هایی کند که حتی ماهواره‌های هات برد و نایل ست رسما اعلام کرده‌اند به خاطر آنها در خارج از جو دارند می‌سوزند؟! اما از آنجایی که همانطوری که همیشه مقصر خلبان است همیشه حق هم با مقام بالاتر است، حرف ایشان را معتبر و معقول تلقی کرده و چند راهکار برای مستندسازی اطلاعات علمی در این مورد به وزارت بهداشت پیشنهاد می‌کنیم:

1- روش وزارتی
ساده‌ترین روش برای اینکه بدانیم این امواج مضرند یا نه همان راهی‌ست که سه هفته پیش وزارت بهداشت انجام داده. با وزارت اطلاعات جلسه مشترک می گذاریم و آنجا از آنها می پرسیم به نظر شما این امواج مضرند؟ آنها هم طبیعتا می‌گویند شما پزشک و آزمایشگاه و تجهیزات پزشکی دارید، از ما می‌پرسید؟! آن وقت ما از این نتیجه می‌گیریم که مضر بودن پارازیت‌ها هنوز اثبات نشده اما اگر گفتند «بله... ما تعهد می دهیم که این پارازیت‌ها سرطان‌زا هستند» شاید بتوان نتیجه گرفت مضر هستند!

2- روش دموکراتیک
از چند نفر که آدم‌های خوب و خیرخواهی هستند (و یا خودشان اینطور فکر می‌کنند) می‌پرسیم که آیا به نظر آنها این پارازیت‌ها برای سلامتی ضرر دارند یا نه. بعد تعداد آرا را شمارش می کنیم و اگر گزینه "آری" کمتر از صددرصد آرا را داشت به طریق منطقی نتیجه می‌گیریم که این پارازیت‌ها کاملا مضر نیستند.

3- روش زمانی
ده بیست سالی صبر می‌کنیم تا ببینیم رشد ابتلا به سرطان بین شهروندان چقدر است. اگر صددرصد مردم سرطان گرفتند و تومورشان به اندازه یک پرتقال در گوشه گلو یا پهلویشان قابل رویت بود می‌توان نتیجه گرفت که پارازیت‌هایی که ده بیست سال پیش فرستاده می‌شدند زیان‌بار بوده‌اند. در غیر این صورت مشخص است که نمی‌توان چنان نتیجه‌ای گرفت.

4- روش گفتمانی
اگر توانستیم یکی از فرستنده‌های این پارازیت‌ها را پیدا کنیم، شخصا به آنجا رفته و از دکل یا خودرو مربوطه سه بار بلند و شفا می‌پرسیم "آیا تو برای سلامتی ضرر داری؟"؛ اگر هر سه بار در صحت عقل و سلامت با صدای بلند جواب داد "بله" قبول می‌کنیم که اثرات آنها باید بررسی شود و در غیر اینصورت مشخص است که مضر بودن این امواج به اثبات نرسیده است.

5- روش چشم بسته
به رئیس دفترمان می‌گوییم که به تمام مراجعان بگوید خانم وزیر جلسه دارند. آنگاه در اتاق را از تو قفل می‌کنیم، چشممانمان را می‌بیندیم، دستمایمان را به طرفین باز می‌کنیم و توی دلمان نیت می‌کنیم "یعنی این پارازیتا مضرن؟" و آنگاه سعی می‌کنیم نوک دو تا انگشت سبابه‌مان را به یکدیگر برسانیم. اگر دقیقا درست به هم رسیدند یعنی اینکه مضرند و باید تیمی را مامور بررسی اثرات آنها کرد وگرنه هیچی.

6- روش مشاهده از نزدیک
یکی از کارکنان وزارت بهداشت را ماموریت می‌دهیم که هشت ساعت در نزدیکی یکی از فرستنده‌های پارازیت بایستد. اگر همانجا تلف شد و سه شاهد عادل و بالغ شهادت دادند که در هنگام مردن با لحنی شبیه داش آکل گفته است «به کی بگم مرضیه، ماموریت تو منو کشت» آن وقت احتمالا بتوان گفت این پارازیت‌ها مضرند وگرنه طبیعی‌ست که ثابت نمی‌شود که پارازیت‌ها مضر باشند.