سیدمحمد موسوی موید
خواهم که تو را ای بت عیار ببوسم
دور از نظر و دیدهی اغیار ببوسم
البته بسی بوس کنون گردن بندهست
خواهم همهی خلق به یکبار ببوسم
از علم که هرگز نرسیدیم به ثروت
من دست کج کاسب بازار ببوسم
تا نفت رسد بر سر این سفره خالی
باید بروم صورت حفار ببوسم
این شعر چو خشتی ست که کج بوده از اول
دست خشن حضرت معمار ببوسم
مجری چو بگوید ز تورم و گرانی
این بنده روم مجری اخبار ببوسم
هر چند که آزاد شده دیش و ریسیور
سی دی شدهی شرکت پیکسار ببوسم
آکسفورد اگر مدرک ما را نفرستد
آزادِ خدا واحد گرمسار ببوسم
گفتند که کشور همه در رشد و صعود است
شاکر شوم و برگهی آمار ببوسم
انگار که شعرم به دل خلق نشسته ست
تسکین ِ دلم واژهی انگار ببوسم
در طرح مفاسد بگرفتند مرا باز
این بنده کجا مسلک اشرار ببوسم؟!
هرچند که بیکار نداریم به کشور
فرصت بشود مردم بیکار ببوسم
چون وام نداند ز سستی و تغافل
مجبور شدم دست طلبکار ببوسم
گفتم به جسارات به مسئول گزینش
بنده شکم گنده و پروار ببوسم
با این همه بوسی که شمردیم برایت
فرصت نشود روی تو دلدار ببوسم
فرصت بشود هم که من و واحد ارشاد
آنجا همه من جملهی انکار ببوسم
زین بیش اگر چرت بگویم به خلایق
اعلامیه شم سینهی دیوار ببوسم