به ریش خویش ببند ای فلک فکاهۀ پدرود
مبارک است به حامد، مبارک است به محمود
میان کابل و تهران، اشاره های فراوان
که رأی رأی شما نیست، رأی رأی خدا بود
کسی به کاسۀ رأی کسی اضافه نکرده
غریق، خودبه خود افتاده روی بستر این رود
تو پشت درصد و تعداد و چند آن چه روانی؟
یکی صحیفۀ نو باز شد دولایه زراندود
خطابه های تخلف به فاضلاب بیفگن
خدا نخواسته رسوا کند لطیفۀ موجود
مهم همان که کلاهت، منزه است و سفید است
چه فرق می کند از کله ات برآید اگر دود
به افتخار صداقت، دهان و دیده بشوران
به خنده های نمکسود و گریه های گِل آلود
سپتمبر 2009، هامبورگ ، کاکه تیغون