برای شکل گیری راهپیمایی اعتراضی به دو عامل نیاز هست یکی گروهی که راه بپیمایند و دوم گارد ضد شورش. واضح است که معترضین باید در جایی راه پیمایی کنند که گارد ضد شورش حضور داشته باشد در غیر این صورت چنانچه مثلا در بیابان یا منزل خود اقدام به راهپیمایی کنید ممکن است به جای معترض یک احمق محسوب شوید.

انواع راهپیمایی
الف- راهپیمایی قانونی و کمی تا قسمتی غیر مسالمت آمیز: در این نوع راهپیمایی معترضین به صورت کاملا قانونی جلوی یک سفارت گرد هم آمده و پرچم کشور مورد نظر را به آتش کشیده علیه آن کشور شعار می دهند. چنانچه معترضین قد بلند بوده و بر فراز دیوار سفارت میله های نوک تیز وجود نداشته باشد می توانند وارد حریم سفارت شده و کمی به گشت و گذار پرداخته و در آنجا نیز شعار بدهند. این نوع راهپیمایی با شکستن شیشه های سفارت و قرائت بیانیه به پایان می رسد.
این نوع راهپیمایی معمولا بسیار تاثیرگذار است زیرا با شکایت کشور مورد نظر روبرو شده و دولت مجبور می شود چند میلیون به عنوان خسارت پیاده شود. ثانیا روابط خارجی دولت را مورد عنایت قرار داده و انزوای سیاسی دولت را تشدید می کند.

ب- راهپیمایی قانونی اصلاح شده: همان مورد قبلی است که اصلاحاتی در آن به عمل آمده و به عنوان مثال به جای پرتاب سنگ، تخم مرغ و گوجه فرنگی پرتاب می شود. با توجه به اینکه این نوع راهپیمایی توسط اقشار محروم و مستضعف صورت می گیرد واضح است که تخم مرغ و گوجه فرنگی مورد نیاز توسط افراد خیر تامین می شود تا مستضعفین بتوانند به وظایف انقلابی خود عمل کنند.

پ-راهپیمایی سکوت: این نوع راهپیمایی مسالمت آمیز و غیرقانونی بوده و به این صورت برگذار می شود که راهپیمایان در سکوت انگشت خود را به نشانه پیروزی بالا گرفته و آنقدر راه می‌‍پیمایند تا به گارد ضد شورش برسند و دیگر قادر به پیمودن راه نباشند. واضح است که پلیس برای مقابله با این نوع راهپیمایی به هیچ نوع خشونتی متوسل نمی شود اما در عوض برای مقابله با آن از روشهای پیچیده پلیسی استفاده می کند تا سر حرف را با راهپیمایان باز کند تا آنها سکوت را بشکنند. همینکه تظاهرکنندگان به حرف بیایند یا دست کم سر و صدا و جیک و پیک تظاهرکنندگان دربیاید تظاهرات سکوت مالیده است و نیروهای ضد شورش پیروز شده اند. مهمترین روشهای از میان بردن راهپیمایی سکوت به شرح زیر است:

1- پلیس در برابر تظاهرکنندگان قرار گرفته و یک جوک دست اول تعریف می کند طوری که تظاهرکنندگان قادر به مقاومت نبوده و قاه قاه بخندند.

2- یکی از برادران جان‌و باطوم برکف، خیلی عادی و بدون اینکه جلب نظر کند یک سیگار می گذارد گوشه لبش و جلوی تظاهرکنندگان رفته و می گوید: داداش آتیش داری؟

3- لباس شخصی‌های محترم مجهز به باطوم و سپر و اسپری فلفل به سمت تظاهرکنندگان یورش برده و فریاد می زنند: گرگم و گله می برم. در نتیجه تظاهرکنندگان به صورت ناخوداگاه می گویند: چوپون دارم نمیزارم...

4- اشخاص دیگری که علاوه بر لباس شخصی باطوم‌های سازمانی هم دارند اما سپر ندارند به سمت ماشینهای عبوری حمله نموده می گوید: اینجا بشکنم یار گله داره؟

راننده از ترس اینکه پلیس شیشه ماشینش را بشکند ناخوداگاه می گوید بله و در نتیجه می بازد. (البته واضح و مبرهن است که این ترس کاملا بی مورد است)

ت- راهپیمایی بدون سکوت: وقتی معترضین ببینند نیروهای ضد شورش ترفندهای مقابله با راهپیمایی سکوت را فوت آب می باشند تصمیم خواهند گرفت سکوت را بشکنند و معمولا با سر دادن شعارهایی نظیر الله و اکبر و یا حسین وارد فاز راهپیمایی بدون سکوت می شوند. در این فاز معترضین حتی از این هم فراتر رفته و سر خود را محکم به باطوم پلیس می کوبند تا وانمود کنند پلیس برای مقابله با تظاهرات دست به خشونت زده است اما روش مقابله با این ترفندها بسیار ساده است.
در این مرحله معمولا تعدادی از رهبران جنبش را دستگیر می کنند تا در سلول انفرادی مورد نصیحت قرار گیرند. متاسفانه رهبران جنبشها بسیار پرمشغله هستند و فرصت کافی برای خواندن روزنامه کیهان ندارند والا اساسا نیازی به نصیحت کردن آنها در زندان نبود. این نصیحتها انقدر ادامه می یابد تا رهبران جنبش مثل بلبل شروع به صحبت کرده و نوشته های کیهان را از حفظ شوند و بر آنها ثابت شود که تحت تاثیر آمریکا و انگلیس و فرانسه و آلمان و ایتالیا و بقیه کشورهای جهان به استثنای روسیه و چین مردم را مجبور کرده اند الله اکبر بگویند. در نتیجه همگی متوجه اشتباهات خود شده توبه می کنند و همه چیز به خوبی و خوشی تمام می شود.